Klimweek Orpierre geslaagd !

Vanaf 31 mei tot 6 juni jl. klommen Dick, Dirk, Huibert, Otto, Theo en Bert onder redelijk gunstige weersomstandigheden in de diverse sectoren in Orpierre. Daarnaast werd er lekker gegeten, een terrasje gepikt, flink ge- OH-d, het thuisfront gemist en goed geslapen. Kortom een klimweek zoals het moest zijn.
De kroon op de week was toch wel dat iedereen een lange route klom in de sectoren Quiquillon, Adrech en/of Ascle.
De foto’s getuigen hiervan. Klik op de link voor de fotoalbums van Bert en Dick.

Kennismaking met het klimmassief in Yvoir

Foto: overzicht van het massief

Op 12 mei klommen Dirk en Bert onder zomerse omstandigheden in Yvoir.
De kennismaking met dit massief bij deze warmte (27°C), viel in goede aarde.
Na een paar touwlengtes was de gewenning aan de rots en de waardering duidelijk. Sommige routes kennen gladde stukken maar zijn goed te doen.

We klommen de volgende routes:
Sector Aiguille:
- Pardoes (1e TL niveau 4a) en 2e TL van de Hitparade (niveau 4b)
Sector L’ecole:
- Highways to heaven (niveau 3c)
- Marmotje (niveau 4b)
- Vosje (niveau 4a)
Sector La Grande Dalle:
- Herman (2 TL niveau 4a

Foto: abseil vanaf de Aiguille

Opvallend detail was dat we de orchidee genaamd ‘Vogelnestje’ zagen bij het 2e relais van de route Herman. Hopelijk hebben de klimmers voldoende respect en laten deze, in Nederland zeer zeldzame orchidee, ongemoeid.

Foto: Ter nagedachtenis.

Klimmen in Beez 3 april 2008

 

Omdat Lucie en ik dit jaar nog niet buiten samen hebben geklommen, en dit er voorlopig nog niet van zal komen, nemen we vrij en gaan donderdag 3 april jl. op pad.
Het regent bij het vertrek, maar de buienradar verklapt ons dat het in de buurt van Namen droog moet zijn.
Maar het is een mistroostige dag, zwaar bewolkt en af en toe lichte regen.
Maar belangrijk is dat de rotsen droog zijn, hoewel ze koud aanvoelen.

Lucie heeft een mindere dag en wil niet voorklimmen, ook het naklimmen lukt minder goed, ze heeft het koud. Ik heb daar minder last van en het klimmen voelt lekker. De klimcursus werkt positief uit. Alhoewel het wennen is aan de verticale rotsen omdat ik dit jaar alleen nog in Corphalie op de platen heb geklommen.
De route 'A momentary leapse of reason' klim ik niet geheel volgens de lijn, er is verdacht veel groen in deze route, waarschijnlijk omdat deze weinig wordt geklommen. Ergens zit geen haak (meer) zodat ik kort uitweek naar links naar de route 'The final cut', dan weer terug in de oorspronkelijke route omdat ik een blauwe haak zie en uiteindelijk klom ik deze uit tussen de twee genoemde routes is.

We klimmen de volgende routes:

- One of thee days, niveau 3+; voorklim Bert
- Money, niveau 4; toprope
- The final cut,niveau 4; voorklim Bert
- A momentary leapse of reason, niveau 4: voorklim Bert
- Zanzibar; niveau 4; voorklim Bert

NK Veldloop 2008 in Katwijk aan Zee

Op woensdag 26 maart jl. stond ik met borstnummer aan de start voor deelname aan de NK veldloop 2008 voor gemeenteambtenaren. Dit keer was Katwijk aan Zee de gastgemeente. Het strand en de duinen zorgden voor een schitterende ambiance. Het parcours was als zwaar aangeduid, dus geen gemakkelijke opgave.
Als gevolg van de files onderweg arriveerden we met zijn negenen, waarvan 6 lopers (m/v) te laat in Katwijk. Ook het weer zat iets tegen, maar het was wel droog. Gelukkig was er weinig wind. Want wind tegen op het strand over een afstand van ca. 3 km zou geen pretje zijn.
De warming up was voor mij eigenlijk te kort. En dat wreekte zich tijdens het lopen.





Bijschrift foto: passage op het strand. Ik loop hier 4e van links in het zwart.





Na de passage over het strand moest een zeer steile duinenrij bedwongen worden.
Ik kon het tempo hier niet vasthouden en moest zelfs lopen.
Vervolgens had ik hier een waterpost verwacht maar die stond pas 2 km verderop. Door de sterke glooiende schelpenpaadjes kon ik mijn ritme niet echt vinden.
Pas op het laatste moment kwam het stadion van de Quick Boys in zicht en 300 m later liep ik over de finish. Kapot !
Maar na het douchen was ik dit al snel vergeten. Het werd in de feesttent heel gezellig.



De terugreis verliep minder spoedig omdat het bier in de buik van een van mijn collega’s nog niet gewend was aan autorijden…

Er waren ca. 4500 deelnemers over diverse afstanden en leeftijdscategorieën. In mijn categorie scoorde ik met een tijd van 44:09 minuten over 9 km de 16e plaats in het eindklassement.
Als team deden we het zeer goed met een 1e (kampioen dus!), 10e (2x), 12e ,16e en 26e plaats in het eindklassement. Volgend jaar afspraak in Ede.

Klimteam ‘Orpierre’ start voorbereidingen.

Bijschrift foto: Theo in opperste concentratie tijdens de abseil op 'la Patinoire'


Maastricht, zaterdagmorgen, 9:35 uur.
De trein rolt station Maastricht binnen. Huibert, Theo en Bert pakken hun rugzakken, stappen het perron op en wandelen de stationshal binnen. Daar worden ze opgewacht door Dirk. Even later draait de Skoda van Dirk de A2 op, richting zuiden.
De vier mannen gaan vastberaden op pad richting ‘Rochers de Corphalie’ nabij Huy.

We schrijven 15 maart 2008. De kop is eraf: dit trainingskamp geldt als voorbereiding op de klimweek in mei a.s. in Orpierre.
Gezien de weersverwachtingen werd vooraf de planning aangepast: Beez wordt Corphalie, Chaveehut wordt Eigenbilzener hütte, waar huttenwaard Dirk, samen met waardin Sacha de scepter zwaait, geholpen door sherpa Sander.

Huy, zaterdagmorgen, 11:05 uur.
De touwen zijn uitgelegd, de eerste passen op de rotsen zijn gemaakt. De zon schijnt en het wordt een prachtige klimdag. En zo is het. Huibert en Dirk, en de touwgroep Theo en Bert stuwen elkaar naar grote hoogte. Er worden heel wat routes geslecht en na afloop is dan ook iedereen enthousiast. Jammer dat zo tegen 17:00 uur, als de adrenaline nog door de lijven giert, moet worden besloten om terug te keren naar basecamp Eigenbilzen, want de omstandigheden zijn nog steeds ideaal.

Eigenbilzener hütte, zaterdagavond 19:00 uur.
Nadat de waardin is overvallen door vier dorstige en naar zweet stinkende mannen, en nadat het bier op tafel is gekomen, wordt de inwendige mens verzorgd. Dirk en keukenhulp Bert zetten een maaltijd voor, die in rap tempo wordt geconsumeerd. Koolhydratenrijk, vetarm en voedzaam, een goede basis om de inspanningen van de volgende dag te weerstaan.
Vervolgens worden, onder aanvoering van Sander, de benen gestrekt en wordt de plaatselijke ijssalon met een bezoek vereerd.
Na de afwas, die bewaard was voor het niet kokende personeel van deze expeditie, volgde het avondprogramma.
Onder het motto: ‘het klimteam wil echt niets aan het toeval overlaten’ wordt ook het vochtgehalte die avond weer op peil gebracht. Waard en waardin laten het gerstenat en de rode wijn rijkelijk vloeien. Om 23:15 uur is het beste er af en is het hüttenruhe.

Eigenbilzener hütte, zondagmorgen 8:30 uur.
Tijdens het vorstelijke ontbijt is de stemming enigszins bedrukt. Een snelle blik naar buiten, meer was niet nodig om vast te stellen dat klimmen buiten vandaag niet echt een optie zou zijn. Buienradar.nl en kmi.be bevestigden deze bange vermoedens.
Maar het besluit is snel gemaakt, de klimmuur in Hasselt op minder dan een half uur rijden is de beste optie.

Hasselt, klimmuur Olympia, 11:00 uur.
De eerste passen op de klimmuur worden gemaakt. De waarschuwing van Dirk dat de routes hier hard gewaardeerd zijn wordt niet in de wind geslagen. De moeilijkheidsgraden worden rustig opgevoerd, maar toch gutst het zweet in no time over de hoofden.
Zo rond 13:00 uur wordt een pauze ingelast. En dan blijkt dat de inspanningen gewoon doorgaan want de kaakspieren worden flink getraind. Want, ondanks de saamhorigheid, is er toch een competitie gaande. Zonder verder namen te noemen wordt geprobeerd om elkaar mondeling de loef af te steken en wordt er druk gespeculeerd wie als eerste een 5c met overhang kan uitklimmen of die ene 6a op de rechte wand.
Maar gelukkig is sprake van een gezonde rivaliteit om elkaar op te jutten. En aldus geschiedde. Uiteindelijk nadat ook nog even snel het boulderhok wordt bezocht, is het dan toch voorbij.


Bijschrift foto: Het feit dat de spotlights op Huibert staan gericht berust op louter toeval.

Maastricht, zondagmiddag 16:53 uur.
Huibert, Theo en Bert zijn net in hun stoel geploft en de trein komt langzaam in beweging. Moe en voldaan keren ze huiswaarts.

Eindconclusies.
Het trainingskamp is geslaagd: de vorm is stijgende.
De Eigenbilzener hütte kent een goede verzorging en is een ideale uitvalsbasis.
We hebben het gehele weekend tijdens het klimmen geen druppel regen gehad.
Orpierre, nous arriverons.

Buitenseizoen 2008 weer begonnen: klimmen in rots

Bijschrift foto: Bert bij het relais van de route La Vyle (sector Tremblote)

Rotsmassief Corphalie
24 februari 2008

Het voorjaar zat duidelijk in de lucht. Dirk en Bert klommen onder ideale omstandigheden zodat aan het einde van de dag de terechte conclusie was: `alles wat we wilden doen is gelukt`.
Dirk klom een dikke 5 voor en Bert klom de La Patinoire (4c) voor.
Het was overigens best druk in het massief, maar wie blijft er nu binnen zitten met dit weer ?

Geklommen routes
Sector Les Diedres:
- Sensimilia: niveau 3c-4b; voorklim Dirk, nakomen Bert
- La Titi: niveau 3b: voorklim Bert, nakomen Dirk
Sector Dalle de la Patinoire:
- Le Lézard: niveau 5b: voorklim Dirk, nakomen Bert
- La Patinoire: 4b-4c; voorklim Bert, nakomen Dirk
Sector Tremblote:
- La Vyle: niveau 5a; voorklim Dirk, nakomen Bert

Klimmen met carnaval

Neoliet Heerlen, 5 februari 2008.

Tijdens de carnavalsdinsdag, klimmen wij (Dirk, Lucie en Bert) in een rustige klimhal van Neoliet Heerlen.
Een heerlijke klimmiddag met opvallende progressie voor Bert en Lucie.
De techniektraining heeft dus effect.