Rotsklimmen en Bergsport

Yvoir 19 maart 2011

2011-04-04T20:07:00.006+01:00

Bijschrift foto: Lucie in de route 'De 5de Ezel'.

Lucie klimt iedereen het licht uit de ogen. Dirk en ik stonden er bij en keken er naar. Een 5a, genaamd ‘De 5de Ezel’. En twee ezels stonden er dus naar te kijken hoe zij die route bedwong. Met respect.

Bijschrift foto: Lucie heeft de route 'De 5de Ezel' voorgeklommen en laat zich afzakken naar beneden.

Een dag die bewolkt begon en aangekomen leek het superdruk, diverse klimscholen. Aan de rots viel het eigenlijk wel mee.

's Middags brak de zon door en was het lente.
Begonnen helemaal bovenin op Dalles Supèrieures, Via L’ école naar La grande Dalle. Eerst Het genot en toen zoals aangegeven ‘den Ezel.’
Een pracht massief waar we zeker nog terugkeren dit jaar.

Corphalie 8 maart 2011

2011-03-18T18:19:00.005+01:00

Bijschrift foto Sander klimt na.

Precies een maand na de lenteachtige klimdag in dit massief gaan Lucie en Bert, nu samen met Dirk en zijn zoon Sander naar de rotsen van Corphalie. Ook nu een stralende dag met veel zon en zo’n 10 °C.

Bijschrift foto: Dirk in de 5a, sector Patinoire

Het is Carnavals-dinsdag, een vrije dag voor de mensen die in het Zuiden wonen, dus een perfecte mogelijkheid om te klimmen bij dit weer.
Een mooi massief met leuke ambiance.

Bijschrift foto: Lucie klimt een 4c voor, Le Patinoire

Lentegevoel op 8 februari 2011 !

2011-02-08T22:31:00.003+01:00

Bijschrift foto: Een echt lentgevoel tijdens de lunch, onder aan de rotsen

Ja inderdaad, lente dat was het vandaag 8 februari, aan de rotsen van het klimmassief van Corphalie. Windstil, zon en zo’n 10 °C. We zagen ook de eerste vlinder al rondfladderen, de citroenvlinder. Ook de hagedissen waren uit hun winterslaap ontwaakt en kropen over de rotsen rond.
Het werd een mooie klimdag, de eerste van 2011. In T-shirt notabene. Sommige routes klommen we nog niet eerder in dit massief en het smaakte duidelijk naar meer.

Bijschrift foto: het klimjaar is goed begonnen

We begonnen met een 3a en sloten af met een 4a en die route werd vervolgens simultaan abgeseild.
En het zonnetje scheen nog steeds om 17 uur toen we weer terug bij de auto waren.
Het outdoor klimjaar is goed gestart.

Bijschrift foto: de warme kleuren van de avondzon, net voor vertrek.

Cursus Touwtechniek en Bergredding, januari 2011

2011-01-30T10:18:00.004+01:00

Verzamelen op de P-plaats (Foto: Rogier Wassenberg)

In het weekend van 15/16 januari 2011 nam ik deel aan het TT&BR technieken, georganiseerd door de NKBV-afdeling Oost-Brabant (Eindhoven dus!). Deze jaarlijks terugkerende cursus kent twee invalshoeken:
• kennis verbreden, en
• gezelligheid.

Ook dit jaar was het weer een zeer leerzaam weekend. Ook al hoop je dat je de reddingsoefening nooit hoeft te gebruiken, bepaalde touwtechnieken moet je regelmatig oefenen om te voorkomen dat je fouten maakt, juist als ze echt nodig zijn.
Het weer was ons zeer gunstig gestemd, het leek wel lente.
En de overnachting in de Chaveehut stond weer garant voor de gezelligheid.

Als deelnemer kun je vooraf aangeven welke technieken je specifiek wil oefenen, de instructeurs stemmen daar het programma op af. Vervolgens ben je in een ontspannen ambiance 2 dagen bezig in de buitenlucht !
Ook de simulatie van een gletsjerspleetredding stond op het programma.

Bijschrift foto: Prusikknoop leggen (Foto: Rogier Wassenberg)

De van het mooie weer genietende passerende wandelaars fronsten hun wenkbrauwen toen ze ons bezig zagen….

Bijschrift foto: Gletsjerspleetreddeing (Foto: Bert vd Beucken)

Via Ferrata Eggishorn, Zwitserland

2010-10-10T21:49:00.011+01:00

In juni van dit jaar liepen we ‘onze’ West Highland Way in Schotland en beklommen daar ook onze eerste Munro’s.
In september 2010 gingen we voor een korte vakantie naar het kanton Wallis in Zwitserland .
Ons ‘basecamp’ was gevestigd op de camping in Visp. We maakten verschillende wandeltochten in het Saasdal, de vallei van Türtmann en Baltschieder en in de buurt van Simplon.

Heel bijzonder was de Via Ferrata Eggishorn. Hier volgt een beschrijving van deze leuke dagtocht.
We begonnen deze tocht vanuit het kleine dorp Fiesch. Per kabelbaan ging het naar het bergstation 'Eggishorn' op 2893 meter boven zeeniveau. Van hier hadden we al een mooi uitzicht op de Aletch-gletsjer.
De instap van de Via Ferrata bereik je, de wegwijzers volgend, in ca. 20 minuten in westelijke richting, op 2562 meter hoogte.
Hier aangekomen zetten we onze helm op en worden klimgordel en de Via Ferrata-set aangetrokken.
De Via Ferrata wordt in moeilijkheidsgraad aangeduid als KS 2-3, dus een niet al te moeilijke Via Ferrata.
Overigens is het tijdens het beklimmen van een Via Ferrata (= VF) niet de bedoeling dat je voortdurend de stalen kabel vast blijft houden, maar plaats je zo veel mogelijk handen en voeten op de rots om je te verplaatsen. Net als klimmen dus. De kabel is enkel voor de veiligheid.

Het eerste deel van de VF Eggishorn is zeer eenvoudig.

Maar snel zien we de uitdagende brug die is samengesteld uit diverse aluminium ladderonderdelen. Een voor een, wiebelen we naar de andere kant, niet realiserend dat er slechts 200 m lucht aanwezig is onder de ladder … en dan harde rots. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees.

Even verderop verschijnt de volgende uitdaging: de Nepalese brug. Drie stalen kabels in driehoeksvorm, waar je over de onderste kabel moet lopen. Ondanks dat de brug er stabiel uitziet, is het voor ons toch net te veel ! Gelukkig kunnen we omlopen via de vaste kabel aan de rotsen en bereiken zo de overkant.
Wat volgt zijn enkele verticale beklimmingen, via ladders met met u-vormige stalen pennen bevestigd in de rots. Het mooiste deel volgt dan.
Twee verticale rotstorens moeten beklommen worden. De echte rotsklimmer zal dit aanspreken. Eerst verticaal naar het hoogste punt van de eerste toren.

Dan een verticale afdaling, over mooie rotsblokken naar de voet van de tweede toren. Hier weer verticaal omhoog, op de top aangekomen ons ingeschreven in het ‘Gipfelbuch’ en toen weer naar beneden. Een korte wiebelende houten ladder volgt.

En dan bereiken we het einde van de kabel en dus ook het einde van de Via Ferrata. We hebben er 2 uur over gedaan.
Eerst loop je in een blokkenveld naar het bergstation Eggishorn’ en van daar uit naar de top van de Eggishorn, via nog meer rotsblokken. De top ligt op 2926 meter hoogte.

Na 20 minuten vanuit de Via Ferrata staan we bij het ijzeren topkruis.

Vanaf daar hadden we een prachtig uitzicht op de Aletch-gletsjer, omringd door besneeuwde bergtoppen. We zien de Eiger, de Mönch en de Aletchhorn, allemaal prachtig om te zien.

We genieten kort van het uitzicht en lopen dan terug naar het bergstation en gaan heel luxe, per kabelbaan naar beneden, terug naar Fiesch.
Een leuke uitje, niet al te moeilijk voor mensen die ervaring hebben met Via Ferrata en rotsklimmen.

Klimweekend Dave

2010-07-17T11:00:00.003+01:00

Op 10 en 11 juli 2010 nemem Lucie en Bert deel aan het klimweekend van de NKBV regio Eindhoven.
Warm, 34 °C, desondanks heerlijk geklommen.

Ben Nevis, mooi maar ook een anti-climax

2010-07-17T10:44:00.012+01:00

Na het voltooien van de West Highland Way trakteerden we onszelf op onze eerste rustdag deze vakantie op zondag 13 juni. Dit blijkt een goede keuze omdat het weer niet al te best was. Het begon druilerig en eindigde in de regen in de namiddag.
Maar de volgende dag, maandag 14 juni 2010 is een heldere dag met een blauwe lucht.
Voordat we besloten de Ben Nevis te beklimmen hadden we voorgenomen om de toeristische weg te volgen. We hadden natuurlijk de WHW en een aantal Munro’s in de benen, dus kozen we voor de meer makkelijk optie.
Vroeg op - 7 uur -, neme we een goed ontbijt in de self-catering hostel Achintee farm.
Om 8: 30 uur start. Vanaf de Ben Nevis Inn volgen we het stijgende pad, het Achintee-pad. Het wordt warmer en warmer omdat er geen wind stond, nog niet.

Zonder pauze lopen we door tot het meer (hoogte ca. 580 m) en eten iets. Het zigzag-pad ligt voor ons, een open rotsachtig pad, zodat we vaststelden dat het mooiste deel van de klim achter ons ligt. En zo was het. Wat een anticlimax. In de zig-zag sectie met het steenachtige pad stopten we een paar keer voor een korte pauze.

Tijd om rond te kijken en te genieten van het adembenemende uitzicht op Fort William en de Schotse Hooglanden. Gestaag liepen we verder steeds hoger en hoger. Onze benen waren moe maar dit leverde geen problemen op. Er was een grote wolk te zien boven de top van de Ben Nevis, maar we liepen nog steeds in de zon. De wind nam wel toe des te hoger we kwamen.

We bereikten het meer vlakkere deel net voor de besneeuwde helling (hoogte ca. 1250 m). Hier moesten we een extra t-shirt met lange mouwen aantrekken.
Het landschap is hier veel mooier dan de weg achter ons.

Een half uur later bereikten we de top na 3: 30 uur lopen.

In de schaduw en de open ruimte voelde de wind erg koud aan, dus moesten we op onze winddichte jassen en muts op.

Na enkele foto’s begonnen we af te dalen. Na het passeren van de besneeuwde helling voelden we weer duidelijk minder wind, dus konden de jassen weer uit. Rustig liepen we naar beneden en passeerden een grote hoeveelheid mensen di nog naar de top liepen ….. Sommigen waren al moe, maar hoopten nog steeds de top te bereiken. Toeristen.... een uitzonderlijke soort bergwandelaars.
In de buurt van het meer zijn we weer gestopt voor een langere pauze, zeer ontspannen. Onze knieën en bovenbenen begonnen te sputteren. En het was warm.

Na 3: 30 waren uur bereikten we de Ben Nevis Inn.

Gered ! We namen hier een heerlijke koele een pint om de beklimming van de Ben Nevis te vieren.
Op het terras zagen we alleen maar enthousiaste mensen die ook op de top waren geweest en die we daar of onderweg waren tegengekomen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal te vertellen. Leuke sfeer. We hadden een mooi gesprek met mensen uit Australië.
Het voelde goed dat we dit gedaan hebben, een hoogteverschil van 1340 m zonder fysieke problemen!
Ben Nevis, het was het waard, maar zoals ik al opmerkte, de toeristische weg op en neer is een anticlimax vanwege het open, steenachtige pad, een soort snelweg naar de top.
Totale tijd: 7 uur inclusief pauzes.
We beseften dat dit zou ook het einde van onze vakantie zou betekenen omdat we de volgende dag per trein terug zouden gaan naar Glasgow. En een dag later naar huis. Schotland: we hebben van je genoten!
Genoeg om terug te komen... ooit.

After completing the West Highland Way we planned our first day of rest on Sunday. Ant this was a good choice, because the weather on Sunday was very bad, starting drizzling and ending in rain in the afternoon.
But the next day Monday 14th of June it was a clear and blue sky. Before setting off to Ben Nevis, we decided to take the tourist track. Our legs had already done the WHW and some Munro’s, so we preferred to do the more easy ascend.
Up early - about 7 AM, we took a good breakfast in the self-catering hostel of Achintee Farm.

At 8:30 AM we set off. We followed the ascending path from Ben Nevis Inn, the Achintee path. It was getting warmer and warmer and we felt no wind, not yet.

Without taking a break we arrived at he Lake (about 580 m) where we stayed a short while tot eat. While the zig-zags, in the open rocky area are in front of us, we could see we just left the nicest part of the climb behind. And so it was. What an anti-climax.
In the zig-zag section with the stony path we stopped a few times, only just for a short while to look around and enjoy the stunning views on Fort William and the Highlands.
Our paces was moderate but steady. We felt our legs getting tired but without problems.
There was one big cloud hanging above the summit of Ben Nevis, but we were still walking in the sunshine. We felt the wind was increasing the higher we walked.

We reached the more flatter part just before the snowy slope (about 1250 m). The windshield, formed by the slopes of Ben Nevis was gone so here we had to put on an extra shirt with long sleeves. The scenery here was much more beautiful than the path behind us.
Half a hour later we reached the summit after 3:30 hours walking.
In the shadow and the open area the wind felt very cold, so we had to put on our windproof jackets.
We take some photos and after some time, we started to descent. Passing the snowy slope the wind was gone, so we could change clothes again.
In a moderate pace we walked down and were wondering about the great amount of people we saw coming up. Some were already tired out, still hoping to reach summit.
Tourists …. Exceptional kind of mountain walkers.

We stopped near the Lake to rest some time and than went on very relaxed. But our knees and our upper legs were sputtering. And it was warm.
After 3: 30 hours we reached the Ben Nevis Inn were we took a pint of cool Lager to celebrate. On the terrace only enthusiastic people, some we saw at the summit, the way up or down. Everyone has his/her own story to tell. We like that atmosphere.
We had a nice talk to some people from Australia.
It felt good we have done this, ascend 1340 m without physical problems !
Ben Nevis, it was worth it, but as I already noticed, the tourist way up and down was a anti-climax because of the poor scenery.
Total time 7 hours including breaks, taking photos.
We realised that this would be also the end of our holiday because the next day we would return to Glasgow by train and another day later we would be home.

Scotland: we enjoyed it very much !
Enough, to come back ….. once

Ben Dorain & Ben an Dothaidh

2010-06-30T18:02:00.010+01:00

Na het beklimmen van Ben Lomond op 4 juni, pikten we ons West Highland Way weer op. Maar ons volgende doel waren de Munro’s die nabij Bridge of Orchy zijn gelegen, de Ben Dorain en de Ben an Dothaidh. Wandelend in de richting van Bridge of Orchy kijken zien we inde verte dan ook al de enorme kegel-vormige Ben Dorain. Deze staat de volgende dag op het programma.

Op 8 juni 2010 verlaten we de bunkhouse van de Bridge of Orchy Hotel in 8:35 AM. We passeerden de onderdoorgang nabij het station en even later de zendmast. Er waren laaghangende wolken, maar we zagen de pas. De toppen van beide Munro’s werden omhuld door wolken. Het regende niet. Omdat het de dag ervoor wel had geregend was het pad plaatselijk zeer nat en moerassig.
In 1 h 25 min bereikten we de pas op 744 meter. De wind was sterk, dus we deden onze windstopper aan. Omdat het weer ons onstabiel leek, ging we eerst naar Ben Dorain, zodat op de weg terug naar de pas alsnog konden kiezen om ook naar de andere top te gaan of terug te gaan naar het hotel. Omhoog lopend bereikten we in no-time het niveau van de lage wolken. Het zicht was beperkt tot ongeveer 50 meter en werd minder tijdens toen we het stijgende pad bleven volgen. Onze GPS wees ons de weg. Ik weet zeker dat, zonder een GPS we al eerder zouden zijn omgekeerd.
Na enige tijd dook een grote steenman op uit de mist, Carn Sasunnaich. De hoogtemeter vertelde ons datdit nog niet de top was. Verder lopend bereiken we uiteindelijk na 1 uur lopen vanaf de pas de top van Ben Dorain. Het zicht was slechts 20-30 m bij 100% luchtvochtigheid en in combinatie met een stevige wind, geen pretje om daar lang te blijven. Na het maken van foto's (als bewijs dat we op de top waren!) begonnen we aan de afdaling. Wij zijn als enigen op de helling, samen met enkele schapen.
Na ongeveer 50 minuten zijn we weer terug bij de pas. Het zicht was hier beter, we zaten ten minste onder de wolken zodat we het treinstation en het hotel konden zien.
Twee mensen kwamen het pad richting pas omhoog . We maakten een kort praatje. Ze wilden ook de Munro’s doen. Na een korte pauze en controle van het weer, gingen we richting 2e top de Ben an Dothaidh. Na het steile gedeelte in het begin volgden we het stijgende pad, maar onze GPS gaf aan hoe te lopen omdat het zicht wederom slechts 30 meter bedroeg. Maar de GPS stuurde ons de juist de moerassige helling op. Eerst bereikten we de centrale top, snel een foto gemaakt en toen ginge het snel door naar de tweede meer westelijk gelegen top. Nog steeds weinig zicht. De wind was nog steeds vrij matig, zodat we zo snel mogelijk terug naar de pas liepen, weer door de moerassige helling. Geen pad te vinden, alleen maar vertrouwen op onze GPS.
In 40 minuten vanaf de centrale top bereikten we de pas. Net onder de pas, uit de wind, namen we een korte pauze om te eten en te drinken. Onder deze weersomstandigheden, was die tweede Munro niet echt lonend. Tijdens de afdaling begon het te motregenen. Na enige tijd deden we toch maar onze regenjassen aan.
Maar we waren trots dat dit toch weer mooi gedaan hadden, ook omdat we al 3 Munro’s hadden beklommen. Het virus van Munro-bagging was voelbaar !
Terug in de bunkhouse namen we een warme douche en in het hotel trakteerden we ons zelf op een koude pint.
Enige tijd later kwam de andere mensen ook binnen. Ze waren inderdaad beiden tot de top van de Ben Dorain gegaan en terwijl zij bij de steenman op de pas wachtte, deed hij de Ben an Dothaidh. Heel moedig onder deze weersomstandigheden.
Totale tijd 6 uur inclusief rust.

After climbing Ben Lomond on June 4th we continued walking the West Highland Way. But our next goal were the Munro’s nearby Bridge of Orchy, Ben Dorain and Ben an Dothaidh.
Walking in the direction of Bridge of Orchy we noticed the huge conical-shaped Ben Dorain.
On June 8th 2010 we left the bunkhouse of the Bridge of Orchy Hotel at 8:35 AM. Behind the underpass at the train station we passed the transmitting tower.
There were low clouds but we could see the bealach. The summits of both Munro’s was in the clouds.
But it wasn’t raining.
Because it rained the day before the path became very boggy.
In 1h 25 min we reached the bealach at 744 m.
The wind was strong so we put on our windproof jackets.
Because the weather looked unstable to us, we first went up to Ben Dorain , so that on the way back to the bealach we could choose to go for the other summit or to go back to the Hotel.
Going up, in no time we reached the level of the low clouds.
The visibility was poor, about 50 m and decreasing while climbing higher and higher. Our GPS pointed out were the go. I’m sure, without a GPS we would have returned already.
After some time a big cairn came out of the fog, Carn Sasunnaich. Checking the altitude it couldn’t be the summit. Further on, in 1hour from the bealach, we reached the summit of Ben Dorain. Visibility: 20-30 m 100 % humidity in combination with brisk wind, so it wasn’t pleasant to stay there for long. After making pictures (to prove we were on the summit !) we started to descend. We were the only people on the slope, together with some sheep.

At about 50 minutes we were back at the bealach. The visibility was again better, we were below the clouds so we could see the train station and the Hotel. A couple was climbing the corrie and came closer. We had a short chat. They also wanted to tackle the Munro’s.

We took a short break to eat and drink and checking the weather, we headed for the summit of Ben an Dothaidh. Again our GPS told us were to go as the visibility was again decreasing to 30 m.

After the steep part in the beginning we followed the ascending path, but looking at the GPS we had to walk due north right trough boggy slopes. I still love my gaiters.
We first reached the central summit, made a picture and then went on to the western summit. Still no visibility. The wind was still quite moderate so we walked as quickly as possible back to the bealach, again through boggy slopes. No path to find, just trusting our GPS. We got to the bealach again in 40 minutes from the central summit. Just below the bealach, out of the wind we took a short break to eat and drink.
Under this weather conditions, this second Munro was not rewarding at all.

While descending the corrie it started drizzling. After some time we put on our raincoats.
We were proud we did this, but also because we collected already 3 Munro’s. We felt the bug to do more Munro’s !

Back in the bunkhouse we got a warm douche and then we treated ourselves on a cold pint.
Some time later the other people came in. They had done Ben Dorain and while she was waiting at the cairn at the bealach, he did Ben an Dothaidh. Quite brave in this conditions.
Total time: 6 hours including breaks.

Photo: The bealach at the left our first goal. Low clouds cover the summit of Ben Dorain

Photo: Checking map and altitude.

Photo: Just below the bealach

Photo: At the bealach, 744 m

Photo: Poor visibility

Photo: Summit Ben Dorain

Photo: Summit Ben an Dothaidh

Onze eerste Munro: Ben Lomond

2010-06-28T21:25:00.012+01:00

Tijdens het lopen de West Highland Way plannen we enkele dagen in voor het beklimmen van een paar Munro’s. Het Munro-baggen is ook in Nederland populair, we horen hierover voor het eerst ongeveer 6 jaar geleden. En vandaag 4 juni 2010 "doen" we onze eerste Munro. De weersverwachting vertelt ons dat het warm zal worden. Maar bij het begin nabij Ptarmigan Lodge was het nog bewolkt en winderig. Terwijl de meeste mensen de normale route nemen naar boven nemen en via de Ptarmigan-route naar beneden, lazen we dat het in tegenovergestelde richting de top beklimmen meer de moeite waard is. Dus we gingen voor de Ptarmigan-route. De wind voelde steeds kouder aan, maar onder de top houden de rotsen de wind tegen, met dank aan Ben Lomond zelf. Toen werd het te warm. Na een eenvoudige klauterpartij waren we op de top van onze eerste Munro. Het kostte ons ca. 3 uur tijd, inclusief rust, foto’s maken en planten bekijken, met name sommige orchideeën.
Na enige tijd op de top begonnen we af te dalen via de toeristische route, dit in vergelijking met de Ptarmigan. En het werd steeds warmer en warmer en in het bos was het 21 °C. Te warm. We daalden naar het Parkeerterrein in 2 uren 15 min. totale tijd: 5 uur 15 minuten. Hoe dan ook, hier zijn de foto's.

While walking the West Highland Way me, Bert, and my wife Lucie, squeezed in some days to walk Munro’s.
As Munro-bagging is also popular in the Netherlands, we heard about it some 6 years ago.
And today June 4th 2010 we will ‘do’ our first Munro.
The weather forecast tells us it is going to be warm. But at the start at Ptarmigan Lodge it was cloudy and windy. As most people take the normal route, I read on a site www.walkhighland.co that the other way round was more rewarding. So we took the Ptarmigan-route.
The wind felt more and more cold, but under the summit crags the wind got calm, thanks to Ben Lomond itself. But then it was too warm. After some easy scrambling we were on the summit, our first Munro. It took us some 3 hours including time to rest, taking pictures and looking at the plants, especially some orchids.
After some time at the summit we started descending the tourist-route, which is, comparing to the Ptarmigan, more or less a highway. And it was getting warmer and warmer and at the forest it was 21°C. Too warm.
We descended to the car park in 2 hours 15 min. Total time: 5 hours 15 min.
Anyway, here are the photos.

Photo: Up via Ptarmigan-route

Photo: easy scrambling just below the summit

Photo: summit Ben Lomond, my first Munro !

Photo: descending via normal route with excellent views on Loch Lomond

West Highland Way & Munro-bagging

2010-06-18T19:21:00.011+01:00

Photo: Start at Milngavie and the end at Fort William.

Van 1 juni t/m 16 juni jl. verbleven we in Schotland.
Het plan was de West Highland Way te lopen (95 mile = 152 km) en enkele rustdagen in te plannen om de nabij gelegen Munro's te beklimmen.
Het volledige reisverhaal zal op korte termijn hier worden opgenomen.

From the 1st until the 16 th of June we spent our time in Scotland. Our plan was walking the West Highland Way (95 mile = 152 km), and during some 'restingdays' climb a few Munro's which are situated nearby the track of the WHW. A complete trip-report can be found here in a short term.

Ons avontuur.

Maar eerst enkele stellingen:
“Only a happy few walkers walk the way without any rain.” (gevonden op de website van de WHW).

“We nemen de sunblocker factor 20 mee, geen factor 50. We gaan toch naar Schotland !” (uitspraak Bert)

Voorbereiding
Toen we in januari 2010 besloten om de WHW te lopen hebben we de volgende informatiebronnen geraadpleegd:
http://www.west-highland-way.co.uk/home.asp
De officiële site van de WHW
http://www.walkhighlands.co.uk/
Een zeer informatieve site met beschrijvingen, foto’s GPS-tracks, trip reports over de beklimmingen in de Highlands van oa de Munro’s
http://www.buitensport-schotland.nl/
Een informatieve site over outdoorsport in Schotland waar tevens veel info te vinden is over Munro’s
Het boek ‘West Highland Way’ van Charlie Loram. ISBN 978-1-905864-13-3, editie 2008
Een zeer goed boek met kaarten, praktische info waar te eten en waar te slapen, vele tips over uitrusting, klimaat, beklimmingen van Munro’s langs de track en ga zo maar door.

Onze vliegreis boekten we medio maart 2010 via www.Ebookers.nl. Vanuit Düsseldorf via Schiphol naar Glasgow.
De taxi om van Glasgow Airport naar Milngavie te komen, boeken we vooraf via http://www.canniesburntaxis.com/.
Alle overnachtings-adressen boekten we vanaf medio maart 2010 via e-mail of telefoon. Het duurde 1½ week tijd om alle bevestigingen binnen te hebben.

Our adventure.
First some theses:
"Only a happy few walkers walk the way without any rain." (WHW Web site).
"We just take sunblocker factor 20 with us, not factor 50. Because we are going to Scotland." (Bert)

Preparation
In January 2010, when we decided to walk the WHW, we have consulted the following sources of information:
http://www.west-highland-way.co.uk/home.asp
The official site of the WHW
http://www.walkhighlands.co.uk/
A very informative site with descriptions, photos, GPS tracks, trip reports about the climbing/walking in the Highlands.
http://www.buitensport-schotland.nl/
An informational site about outdoorsport in Scotland where many info can be found on Munro's
The book “West Highland way " of Charlie Loram. ISBN 978-1-905864-13-3, Edition 2008
Its a very good book with maps, practical information about where to eat, where to stay, many tips about equipment, climate, climbing Munro's along the track and so on.
We booked our journey in the middle of March 2010 through www.ebookers.nl. From Düsseldorf through Schiphol to Glasgow.
The taxi to Glasgow Airport to Milngavie, we booked on advance through http://www.canniesburntaxis.com/.
All the addresses to stay were recorded mid March 2010 via e-mail or phone. It took 1½ week time to get all confirmations.

Photo: summit Ben Lomond

Photo: summit Beinn Dorain

Photo: summit Beinn an Dothaidh

Photo: summit Stob Dubh

Photo: Stob Coire Raineach

Photo: summit Ben Nevis

30 april 2010 Dave

2010-05-02T20:17:00.003+01:00

Op Koninginnnedag klommen Dirk, Lucie en Bert in het massief van Dave.
Goed klimweer ondanks de sombere voorspellingen. Meneer Eddy was er ook (weer), wijzend op de zeldzame vegetatie.

Fotobijschrift: Lucie klimt op Autrichiens

2 april 2010 Yvoir

2010-05-02T19:52:00.005+01:00

Op Goede vrijdag werd Yvoir bezocht.
De Aiguille zorgde voor veel klimplezier.

Fotobijschrift: 2 stipjes op de Aiguille

Fotobijschrift: Lucie klimt gezekerd door Dirk naar de top van de Aiguille.

Fotobijschrift: De afdaling van de Aiguille, Bert laat Dirk zakken

Winterklimmen bij -8°C

2009-12-19T20:39:00.008+01:00

Inmiddels is het bijna een traditie om het klimseizoen af te sluiten zo rond de Kerst. Op 23 december 2006 en dezelfde dag in 2008 werd Corphalie opgezocht, ook op 19 december 2009 gingen Dirk, Lucie en Bert naar dit massief.
De weersverwachtingen waren gunstig: droog, maar koud. In de auto gaf de thermometer -10 °C aan. Was dat nog wel leuk om te gaan klimmen ? Lag er sneeuw of was er ijs op de rotsen/richels ?.
Na een korte verkenning wisten we het zeker: dit gaat lukken !
Met een lekker zonnetje erbij en weinig tot geen wind was het prima weer. Alleen de koude rotsen moesten nog iets opwarmen. Maar goed ingepakt had niemand het koud.
Door het dragen van de handschoenen en klimmen met de bergschoenen lukte alles prima.
Natuurlijk werden er geen zware routes gedaan. Het touw werd uitgehangen zodat we toprope konden wennen aan de rots en het klimmen op de zware schoenen.
En het ging steeds beter.
We klommen :
Sector Le Diedre
- 3 routes links van de Patinoire

Sector de la Tremblote:
- La Couleuvre, niveau 4b

Om 15:30 uur pakten we de touwen weer in en gingen naar beneden naar de auto. We reden richting Chaudfontaine. Aan de rivier de Vesdre werd geparkeerd om zo tegen 16:00 uur te gaan wandelen: ca. 4 km in een vrij geaccidenteerd terrein. Hier lag wel sneeuw en het was ca. -10 °C. Maar over de kou sprak niemand. Het werd nog spannend of we voor het invallen van de duisternis weer terug bij de auto zouden zijn. En dat lukte, want we waren om 17 uur weer terug.

Het was een leuke dag, klimmen en wandelen bij temperaturen waarbij de meeste mensen lekker bij de kachel gaan zitten.
Voor de foto’s klik hier links op de pagina onder 'Link naar...'

Durnal-weekend 15-16 augustus 2009

2009-08-19T14:18:00.004+01:00

Met Dirk, Sacha en Sander gingen we zaterdag 15 augustus richting Durnal. Maar ons eerste reisdoel was camping de Bocq in Purnode waar we onze tentjes plaatsten.
Overigens een prachtig gelegen camping met redelijk goede sanitaire voorzieningen, gelegen aan de rivier de Bocq.

Vervolgens gingen we richting Durnal naar de rotsen. Het was inmiddels al zeer warm en het zou nog warmer worden (ca. 30°C).
Ondanks dat we pal in de zon stonden, werd het klimmen geblazen.
Eenvoudig beginnend omdat we voor het eerst in dit massief waren en even wilden proeven aan dit aparte gesteente.
Naarmate de middag vorderde werd de gradatie opgevoerd tot 5a, maar de hitte had ook zijn tol. Uiteindelijk werd met een relatief eenvoudige route, gradatie 4A, afgesloten.
Op naar de camping die inmiddels in de schaduw lag om eens goed af te koelen.
Een intensieve klimdag lag achter ons.
Voor foto's klik je op de link, in het overzicht hier links op de pagina.

Bergsportkamp 2009 Pala Dolomiti

2009-08-11T08:16:00.002+01:00

Ons 6e bergsportkamp voerde ons juli 2009 naar Italië, naar de Pala Dolomiti om precies te zijn. Dit in navolging op de bergsportkampen in de gebieden Gran Paradiso (2003), Adamello-Presanella (2004), Wallis (2006), Subaital (2007) en de Haute Maurienne West (2008).
En nu eens zonder kinderen, ook weer een hele ervaring.

Uitgangspunt was camping ValleVerde in Predazzo, gelegen aan de weg naar de Passo Rolle. Het dorpje ligt op ca. 1020 m hoogte, heeft ca. 4300 inwoners en kent enkele winkels, twee supermarkten en enkele bergsportwinkels voor verhuur van materialen.
Er is een binnenzwembad op loopafstand van de camping.

Vanaf de camping zijn diverse bergsportmogelijkheden op redelijk korte afstand te bereiken. Zeer uitnodigend zijn de klimrotsen SottoSassa, op ca. 25 minuten wandelend vanaf de camping. Ook zijn vanaf de camping diverse eenvoudige wandeltochtjes te maken. Voor de ‘echte’ wandelingen, huttentochten, als ook het volgen van Via Ferrata ben je al snel een half uur rijden per auto kwijt (Passo Rolle).

We hadden zeer goed weer, af en toe regen en een flinke onweersbui ’s nachts. Het was vrij warm tot wel 34 °C, maar gelukkig niet aanhoudend.
Ons programma bestond uit dag- en huttentochten, klimmen en diverse Via Ferrata.
Ondanks deze activiteiten hadden we toch vakantie !

Dit ondernamen we:
- dagtocht Baita della Fontana (inlooptochtje vanaf de camping).
- dagtocht vanaf Malga Rolle naar de Cima Cavallazza (2324 m).
- huttentocht naar Rifugio Pradidali vanaf kabelbaan Rif. Rosetta: ca. 3,5 uur; op de tweede dag via Via Ferrata ‘Porton’ en ‘Velo’ naar Rif. Velo della Madonna; van hieruit dalen naar San Martino di Castrozza; lange dagtocht van 8:30 uur tot 17:00 uur;
- dagtocht Via Ferrata Pisciadu tot aan de gelijknamige hut op 2587 m;
- dagtocht Rif. Torre di Pisa (2671 m) vanaf stoeltjeslift Rif. Feodo (2121 m): veel bloemen; die 550 m stijgen deden we in 1 uur !!!
- huttentocht Bergvagabunden–hut in combinatie met Via Ferrata Bepi Sac;
- 2x klimmen nabij de camping SottoSassa en 2x klimmen nabij klimrots Passo Rolle;
- dagtocht Rif. Torre di Pisa naar Forcella dei Camosci (2636 m); zeer mooie tocht in een schitterend landschap; totaal ca. 5 uur;
- dagtocht Rif. Rosetta naar (restanten van de) gletsjer Fradusta tot aan Passo Fradusta (2680 m); zeer mooie landschappen en vergezichten;
- Via Ferrata A. Sieff.

Beez 29 mei 2009

2009-05-31T06:35:00.006+01:00

Het is zo rond 10:30 uur als Lucie en Bert het touw en de klimspullen onder aan de rotsen van Beez leggen. Een ontspannen klimdagje onder een heerlijk zonnetje is het idee. En dat wordt het ook.

In de sector La Jonction klimmen we de volgende routes:
- Eve Line: tot aan plateau (3+)
- Manetball (3+)
- Inoxis (4): zeer fysieke en gladde sleutelpassage
- Moi, je fais de la montagne (3)
- Beezodrome (5a): zie foto hierna

Vervolgens gingen we naar de sector La Liedekerke, waar we toevallig twee bekenden, Henk en Hans, tegenkwamen.
Bert klom hier de La Liedekerke (3+), een eenvoudige, doch lange route die al vaker gedaan is, maar zeer leuk blijft om te doen. Met name de instap is heerlijk om te klimmen, en uiteindelijk de lange abseil geeft ook wel weer een kik.
Zo rond 17:00 uur gingen we weer naar huis, voldoende moed verzameld voor de volgende keer.

Mozet, 30 april 2009

2009-05-01T16:26:00.008+01:00

10:30 uur
Dirk draait beheerst aan het stuur en zet zijn Roomster op z'n plek in de berm nabij restaurant Au Moulin. Deze ligt in de mooie Samsonvallei nabij Mozet. Daar gaan Henk, Dirk en Bert klimmen in het kleine kalkmassief. Het stijgende pad is nog nat van de regen van de dag daarvoor, maar het is blauw en het zal al snel warm worden.
Nadat we langs de verschillende deelmassieven hebben gelopen en aan de hand van de topo een keuze hebben gemaakt van de te beklimmen routes, worden de klimschoenen aangetrokken.
Achtereenvolgens worden de routes Nigritella (4-), Edelweiss (3) en Soldanella (4) beklommen. De 1e route heeft een lastige, maar ook gladde instap. De laatste is over het algemeen lastiger dan verwacht, maar als je relais hebt gemaakt aan het 'gipfelkreuz', heb je een mooi uitzicht over de vallei.

13:10 uur
Tijdens de pauze laten we ons de appelflappen goed smaken en trekken door naar de volgende routes, Linde (3+) en de Alpenkauw (5a) doen we toprope. Deze laatste is een mooie route (zie foto boven).

16:35 uur
Dirk klimt op dat moment de route Schaap (4) voor.
Het thuisfront belt. Zo horen we van de ramp die zich in Apeldoorn eerder die dag heeft voltrokken. Triest !

Het leven gaat door. Zo ook wij. Want Dirk is in deze route net de lastige instap voorbij.
De route kent aflopende treetjes en is deels ook glad afgeklommen. Boven geraken geeft dan ook een goed gevoel.
Deze route is als een 4 gewaardeerd, maar waarvan we het eens zijn achteraf dat dit toch zwaarder aanvoelt, mede door de afgeklommen stukken. Dit is in feite ook onze conclusie over dit massief. De routes zijn over het algemeen laag gewaardeerd.

17:45 uur
De Roomster draait de weg op en we rijden door de mooie Samsonvallei naar de snelweg bij Wierde. Tevreden gaan we huiswaarts.

Foto's: klik op de link hierboven links onder fotoalbum Mozet 30 april 2009

December 2008

2009-01-24T12:40:00.004+01:00

Op 23 december 2008 werd het outdoor-klimseizoen afgesloten in het massief van Corphalie. Met zijn drieën aan 2 touwen werd het weer een leuke klimdag. Beginnend in de mist maar dat veranderde al snel in een blauwe lucht en lekker zonnetje.
De laatste route was het spannends, La DC 4a. Zouden we die halen voor het invallen van de duisternis. Maar met een eindsprintje waren we voor het donker bij de auto.
Het jaar werd afgesloten met frieten bij Dirk thuis.
De foto's zijn te zien via de link links boven: 'Fotoalbum Corphalie 23 december 2008'

Beklimming van de Monte Cervino in Bergschenhoek

2008-10-20T18:18:00.005+01:00

Met z'n 10-en bestormden we zaterdag 18 oktober jl. de Monte Cervino, de betonkolos in Bergschenhoek.
Het werd een leuke ontspannen middag waarbij veel routes werden beklommen.

NKBV Bergsportkamp Haute Maurienne Oost juli 2008

2008-08-03T12:01:00.008+01:00

Bijschrift foto: zicht op de gletsjers Refuge d'Evettes

Het was inmiddels ons 5e bergsportkamp waaraan we deelnamen, na bergsportkampen in de gebieden “Gran Paradiso’ in 2003, ‘Adamello-Presanella’ in 2004, ‘Wallis’ in 2006 en het ‘Subaital’ in 2007. En dan nu was de camping in Lanslevillard uitvalsbasis voor diverse bergsportactiviteiten.
Het dorpje Lanslevillard ligt op ca.14 60 m, heeft ca. 400 inwoners en kent enkele winkels met een kleine supermarkt en 2 bergsportwinkels voor verhuur van materialen. Er is een binnenzwembad met aan de buitenzijde, een klimmuurtje voor de allerkleinsten.

De camping ligt langs de rivier de L’Arc. Verder ligt langs de camping de doorgaande weg Modane- Bonneval die voor ons echter niet als storend werd ervaren.
Alle bergsportmogelijkheden (klimmen en Via Ferrata) en uitgangspunten voor het maken van bergwandelingen/huttentochten liggen op maximaal een half uur rijden per auto.
We hadden over het algemeen zeer goed weer, alhoewel het ook heeft geregend.
We hebben verschillende dag- en huttentochten en een gletsjertour gemaakt, geklommen en diverse Via Ferrata bedwongen. Kortom: een zeer actieve vakantie.

Bijschrift foto: Via Ferrata te Bessans

Dit ondernamen we:
- Refuge d’Evettes: langs de gorge omhoog, via de familieweg omlaag: ca. 5 uur; hoogteverschil + 540 m en – 540 m
- Refuge de Carro; aanloop dag 1 in 4 uur, vanuit de hut naar Col de Carro (3149m) in 2 uur, dag 2 via de Col Pariotes naar beneden
- Refuge de la Femma; vanuit Pont de la Neige naar de hut v.v , ca 7 uur lopen per dag
- Gletsjertour vanaf L'Ecot via Refuge d 'Evettes naar de Glacier Grand Méan richting Col de la Disgrace, 1140 m stijgen tot aan de voet van de gletsjer, dan ca. 200 m stijgen tot onder de Col, en verolgens weer 1340 m dalen (dagtocht !)
- Klimmen in Bessans in 2 massieven
- Via Ferrata in Lanslevillard, Bessans en Aussois

Bijschrift foto: richting Col de la Disgrâce (3225m)

Klimweek Orpierre geslaagd !

2008-06-11T12:59:00.003+01:00

Vanaf 31 mei tot 6 juni jl. klommen Dick, Dirk, Huibert, Otto, Theo en Bert onder redelijk gunstige weersomstandigheden in de diverse sectoren in Orpierre. Daarnaast werd er lekker gegeten, een terrasje gepikt, flink ge- OH-d, het thuisfront gemist en goed geslapen. Kortom een klimweek zoals het moest zijn.
De kroon op de week was toch wel dat iedereen een lange route klom in de sectoren Quiquillon, Adrech en/of Ascle.
De foto’s getuigen hiervan. Klik op de link voor de fotoalbums van Bert en Dick.

Kennismaking met het klimmassief in Yvoir

2008-05-13T20:28:00.005+01:00

Foto: overzicht van het massief

Op 12 mei klommen Dirk en Bert onder zomerse omstandigheden in Yvoir.
De kennismaking met dit massief bij deze warmte (27°C), viel in goede aarde.
Na een paar touwlengtes was de gewenning aan de rots en de waardering duidelijk. Sommige routes kennen gladde stukken maar zijn goed te doen.

We klommen de volgende routes:
Sector Aiguille:
- Pardoes (1e TL niveau 4a) en 2e TL van de Hitparade (niveau 4b)
Sector L’ecole:
- Highways to heaven (niveau 3c)
- Marmotje (niveau 4b)
- Vosje (niveau 4a)
Sector La Grande Dalle:
- Herman (2 TL niveau 4a

Foto: abseil vanaf de Aiguille

Opvallend detail was dat we de orchidee genaamd ‘Vogelnestje’ zagen bij het 2e relais van de route Herman. Hopelijk hebben de klimmers voldoende respect en laten deze, in Nederland zeer zeldzame orchidee, ongemoeid.

Foto: Ter nagedachtenis.

Klimmen in Beez 3 april 2008

2008-04-05T18:57:00.002+01:00

Omdat Lucie en ik dit jaar nog niet buiten samen hebben geklommen, en dit er voorlopig nog niet van zal komen, nemen we vrij en gaan donderdag 3 april jl. op pad.
Het regent bij het vertrek, maar de buienradar verklapt ons dat het in de buurt van Namen droog moet zijn.
Maar het is een mistroostige dag, zwaar bewolkt en af en toe lichte regen.
Maar belangrijk is dat de rotsen droog zijn, hoewel ze koud aanvoelen.

Lucie heeft een mindere dag en wil niet voorklimmen, ook het naklimmen lukt minder goed, ze heeft het koud. Ik heb daar minder last van en het klimmen voelt lekker. De klimcursus werkt positief uit. Alhoewel het wennen is aan de verticale rotsen omdat ik dit jaar alleen nog in Corphalie op de platen heb geklommen.
De route 'A momentary leapse of reason' klim ik niet geheel volgens de lijn, er is verdacht veel groen in deze route, waarschijnlijk omdat deze weinig wordt geklommen. Ergens zit geen haak (meer) zodat ik kort uitweek naar links naar de route 'The final cut', dan weer terug in de oorspronkelijke route omdat ik een blauwe haak zie en uiteindelijk klom ik deze uit tussen de twee genoemde routes is.

We klimmen de volgende routes:

- One of thee days, niveau 3+; voorklim Bert
- Money, niveau 4; toprope
- The final cut,niveau 4; voorklim Bert
- A momentary leapse of reason, niveau 4: voorklim Bert
- Zanzibar; niveau 4; voorklim Bert

NK Veldloop 2008 in Katwijk aan Zee

2008-03-28T20:19:00.007+01:00

Op woensdag 26 maart jl. stond ik met borstnummer aan de start voor deelname aan de NK veldloop 2008 voor gemeenteambtenaren. Dit keer was Katwijk aan Zee de gastgemeente. Het strand en de duinen zorgden voor een schitterende ambiance. Het parcours was als zwaar aangeduid, dus geen gemakkelijke opgave.
Als gevolg van de files onderweg arriveerden we met zijn negenen, waarvan 6 lopers (m/v) te laat in Katwijk. Ook het weer zat iets tegen, maar het was wel droog. Gelukkig was er weinig wind. Want wind tegen op het strand over een afstand van ca. 3 km zou geen pretje zijn.
De warming up was voor mij eigenlijk te kort. En dat wreekte zich tijdens het lopen.

Bijschrift foto: passage op het strand. Ik loop hier 4e van links in het zwart.

Na de passage over het strand moest een zeer steile duinenrij bedwongen worden.
Ik kon het tempo hier niet vasthouden en moest zelfs lopen.
Vervolgens had ik hier een waterpost verwacht maar die stond pas 2 km verderop. Door de sterke glooiende schelpenpaadjes kon ik mijn ritme niet echt vinden.
Pas op het laatste moment kwam het stadion van de Quick Boys in zicht en 300 m later liep ik over de finish. Kapot !
Maar na het douchen was ik dit al snel vergeten. Het werd in de feesttent heel gezellig.

De terugreis verliep minder spoedig omdat het bier in de buik van een van mijn collega’s nog niet gewend was aan autorijden…

Er waren ca. 4500 deelnemers over diverse afstanden en leeftijdscategorieën. In mijn categorie scoorde ik met een tijd van 44:09 minuten over 9 km de 16e plaats in het eindklassement.
Als team deden we het zeer goed met een 1e (kampioen dus!), 10e (2x), 12e ,16e en 26e plaats in het eindklassement. Volgend jaar afspraak in Ede.

Klimteam ‘Orpierre’ start voorbereidingen.

2008-03-17T12:36:00.008+01:00

Bijschrift foto: Theo in opperste concentratie tijdens de abseil op 'la Patinoire'

Maastricht, zaterdagmorgen, 9:35 uur.
De trein rolt station Maastricht binnen. Huibert, Theo en Bert pakken hun rugzakken, stappen het perron op en wandelen de stationshal binnen. Daar worden ze opgewacht door Dirk. Even later draait de Skoda van Dirk de A2 op, richting zuiden.
De vier mannen gaan vastberaden op pad richting ‘Rochers de Corphalie’ nabij Huy.

We schrijven 15 maart 2008. De kop is eraf: dit trainingskamp geldt als voorbereiding op de klimweek in mei a.s. in Orpierre.
Gezien de weersverwachtingen werd vooraf de planning aangepast: Beez wordt Corphalie, Chaveehut wordt Eigenbilzener hütte, waar huttenwaard Dirk, samen met waardin Sacha de scepter zwaait, geholpen door sherpa Sander.

Huy, zaterdagmorgen, 11:05 uur.
De touwen zijn uitgelegd, de eerste passen op de rotsen zijn gemaakt. De zon schijnt en het wordt een prachtige klimdag. En zo is het. Huibert en Dirk, en de touwgroep Theo en Bert stuwen elkaar naar grote hoogte. Er worden heel wat routes geslecht en na afloop is dan ook iedereen enthousiast. Jammer dat zo tegen 17:00 uur, als de adrenaline nog door de lijven giert, moet worden besloten om terug te keren naar basecamp Eigenbilzen, want de omstandigheden zijn nog steeds ideaal.

Eigenbilzener hütte, zaterdagavond 19:00 uur.
Nadat de waardin is overvallen door vier dorstige en naar zweet stinkende mannen, en nadat het bier op tafel is gekomen, wordt de inwendige mens verzorgd. Dirk en keukenhulp Bert zetten een maaltijd voor, die in rap tempo wordt geconsumeerd. Koolhydratenrijk, vetarm en voedzaam, een goede basis om de inspanningen van de volgende dag te weerstaan.
Vervolgens worden, onder aanvoering van Sander, de benen gestrekt en wordt de plaatselijke ijssalon met een bezoek vereerd.
Na de afwas, die bewaard was voor het niet kokende personeel van deze expeditie, volgde het avondprogramma.
Onder het motto: ‘het klimteam wil echt niets aan het toeval overlaten’ wordt ook het vochtgehalte die avond weer op peil gebracht. Waard en waardin laten het gerstenat en de rode wijn rijkelijk vloeien. Om 23:15 uur is het beste er af en is het hüttenruhe.

Eigenbilzener hütte, zondagmorgen 8:30 uur.
Tijdens het vorstelijke ontbijt is de stemming enigszins bedrukt. Een snelle blik naar buiten, meer was niet nodig om vast te stellen dat klimmen buiten vandaag niet echt een optie zou zijn. Buienradar.nl en kmi.be bevestigden deze bange vermoedens.
Maar het besluit is snel gemaakt, de klimmuur in Hasselt op minder dan een half uur rijden is de beste optie.

Hasselt, klimmuur Olympia, 11:00 uur.
De eerste passen op de klimmuur worden gemaakt. De waarschuwing van Dirk dat de routes hier hard gewaardeerd zijn wordt niet in de wind geslagen. De moeilijkheidsgraden worden rustig opgevoerd, maar toch gutst het zweet in no time over de hoofden.
Zo rond 13:00 uur wordt een pauze ingelast. En dan blijkt dat de inspanningen gewoon doorgaan want de kaakspieren worden flink getraind. Want, ondanks de saamhorigheid, is er toch een competitie gaande. Zonder verder namen te noemen wordt geprobeerd om elkaar mondeling de loef af te steken en wordt er druk gespeculeerd wie als eerste een 5c met overhang kan uitklimmen of die ene 6a op de rechte wand.
Maar gelukkig is sprake van een gezonde rivaliteit om elkaar op te jutten. En aldus geschiedde. Uiteindelijk nadat ook nog even snel het boulderhok wordt bezocht, is het dan toch voorbij.

Bijschrift foto: Het feit dat de spotlights op Huibert staan gericht berust op louter toeval.

Maastricht, zondagmiddag 16:53 uur.
Huibert, Theo en Bert zijn net in hun stoel geploft en de trein komt langzaam in beweging. Moe en voldaan keren ze huiswaarts.

Eindconclusies.
Het trainingskamp is geslaagd: de vorm is stijgende.
De Eigenbilzener hütte kent een goede verzorging en is een ideale uitvalsbasis.
We hebben het gehele weekend tijdens het klimmen geen druppel regen gehad.
Orpierre, nous arriverons.

Buitenseizoen 2008 weer begonnen: klimmen in rots

2008-02-25T20:10:00.003+01:00

Bijschrift foto: Bert bij het relais van de route La Vyle (sector Tremblote)

Rotsmassief Corphalie
24 februari 2008

Het voorjaar zat duidelijk in de lucht. Dirk en Bert klommen onder ideale omstandigheden zodat aan het einde van de dag de terechte conclusie was: `alles wat we wilden doen is gelukt`.
Dirk klom een dikke 5 voor en Bert klom de La Patinoire (4c) voor.
Het was overigens best druk in het massief, maar wie blijft er nu binnen zitten met dit weer ?

Geklommen routes
Sector Les Diedres:
- Sensimilia: niveau 3c-4b; voorklim Dirk, nakomen Bert
- La Titi: niveau 3b: voorklim Bert, nakomen Dirk
Sector Dalle de la Patinoire:
- Le Lézard: niveau 5b: voorklim Dirk, nakomen Bert
- La Patinoire: 4b-4c; voorklim Bert, nakomen Dirk
Sector Tremblote:
- La Vyle: niveau 5a; voorklim Dirk, nakomen Bert

Klimmen met carnaval

2008-02-06T20:21:00.000+01:00

Neoliet Heerlen, 5 februari 2008.

Tijdens de carnavalsdinsdag, klimmen wij (Dirk, Lucie en Bert) in een rustige klimhal van Neoliet Heerlen.
Een heerlijke klimmiddag met opvallende progressie voor Bert en Lucie.
De techniektraining heeft dus effect.

Annendaalloop 2008

2008-01-20T16:02:00.000+01:00

Bijschrift foto: hier loop ik, net na de start, tussen de twee lopers met wit shirt.

Net als in januari 2007 stond ik op 20 januari 2008 weer aan de start van de 10,5 km Annendaalloop te Posterholt.
Ook nu stond er weer een flinke wind. Het lukte me om bij het verlaten van het dorp in een groepje te 'zitten', maar tussen 3 en 4 km kwam ik vol in de wind toen ik naar een voor mij lopend groepje wilde toelopen maar de aansluiting miste.
Ik had dit niet moeten doen want de tussentijden lagen al relatief hoog: 1e km in 4:15 na 3 km: 13:10. Maar ik wilde kijken waar ik stond met de conditie. Ik viel weer terug in het groepje achter me en bleef goed meelopen, dan maar even geen kopwerk. Na ruim 5 km draait het parcours en krijg je de wind in de rug. Met grote passen probeerde ik het tempo te verhogen. Ik liep alleen, tussen twee groepjes in. Dit hogere tempo lukte aardig tot voorbij 8 km, toen ik merkte dat ik te veel had geforceerd. Ik moest gas terugnemen. Van achteren kwamen lopers naderbij … en voorbij. Toen was het harken om het tempo proberen constant te houden. Met de finish in zich kon ik echt niet meer versnellen. Mijn eindtijd op 10,5 km bedroeg 47:50 min. Een 18e plaats in mijn leeftijdscategorie (M50), 73e plaats op totaal 206 deelnemers (m/v).
Laat dat nou verdorie 9 seconden langzamer zijn dan vorig jaar. Dan heb ik de wedstrijd vorig jaar toch beter ingedeeld.

Cursusweekend Touwtechniek en Bergredding januari 2008

2008-01-15T19:46:00.000+01:00

Bijschrift bij foto: Dave in de zon !

In het weekend van 12 en 13 januari 2008 werd weer het jaarlijkse cursusweekend TT & BR gehouden door de NKBV regio Oost-Brabant. Met 28 mensen werd het rotsmassief in Dave bevolkt waarbij druk geoefend werd in diverse disciplines: van gletsjerspleetredding tot berging van een zwaargewond slechtoffer in alpien terrein, maar ook de basisvaardigheden die je nodig hebt bij het klimmen in rots.
Overnachten deden we in de altijd knusse Chaveehut in Maillen.
Wij werkten een programma door met het gebruik van de reverso in diverse situaties, inclusief de reddingstechnieken express-flaschenzug en de seilrolle-flaschenzug.
Samen met instructeur Ruben leerden we hier de vele mogelijkheden van de reverso kennen. Op zondagmiddag gingen we nog even de ‘gletsjer’ op voor een gletsjerspleetredding met instructeur Mischa. Na het toepassen van de Munchhausentechniek sloten we een leerzaam en gezellig weekend af.

Voor meer foto's klik je op de link naar het fotoalbum.

Klimmend het jaar 2007 uit

2008-01-01T09:56:00.000+01:00

Behalve dat het klimjaar werd gestart in de klimhal van Rocca te Gulpen, werd het jaar hier ook beëindigd. Op 31 december 2007 klommen we op de 3-dimensionale wandstructuren van de klimhal. Samen met klimvriend Dirk, zijn zoon Sander en onder het toeziende oog van een bezorgde moeder Sacha.
Het werd een leuke klimdag.

Klimweekend Dave 25 en 26 augustus 2007

2007-08-29T16:00:00.000+01:00

Samen met Dirk en Huibert van de regio Oost-Brabant namen we deel aan het instructieweekend van de regio Haaglanden in Dave.
Het werd een zonnig en aangenaam klimweekend. De verzorging door de kookploeg was geweldig.
De climax kwam op zondag. Met touwpartner Dirk werkten we naar een hoogtepunt toe dat zondagmiddag werd bereikt met de route Le Menhir.

Klimmen in Beez

2007-04-07T18:57:00.000+01:00

Op 6 april 2007 hadden Dirk, Lucie en Bert afgesproken om te klimmen in het massief van Beez. Na een koude nacht werd het gedurende de dag steeds warmer.
En met het stijgen van de temperatuur werden de prestaties van Bert en Lucie steeds minder. Dirk klom echter steeds beter en was de enige die voldaan naar huis ging.
Lagen de rotsen maar dichterbij dan kon ik met meer regelmaat gaan klimmen ... en meer vooruitgang boeken.

Op de foto klim ik in de route Sans Nom in de sector Centenaire.

Nk veldloop in Zutphen

2007-03-31T08:56:00.000+01:00

Op woensdag 28 maart jl. nam ik deel aan de NK veldloop 2007 voor gemeenteambtenaren. Deze werd georganiseerd in Zutphen op een op het oog eenvoudig parcours, maar tijdens het lopen als redelijk zwaar ervaren. Dit laatste omdat er enkele korte steile heuveltjes bedwongen moesten worden en er nergens echt ontspannen gelopen kon worden door de hobbelige ondergrond. Het vinden van je juiste ritme was niet eenvoudig.
Het werd een leuke dag met een lekker zonnetje en een ontspannen sfeer. Er waren maar liefst 4600 deelnemers over diverse afstanden en leeftijdscategoriën. In mijn categorie scoorde ik met een tijd van 42:18 minuten over 9 km zelfs de 15e plaats in het eindklassement.
Als team deden we het ook niet slecht met een 1e, 8e, 9e, 15e, 19e en 30e plaats in het eindklassement. Volgend jaar afspraak in Katwijk aan Zee.

Klimmen in Beez

2007-03-31T08:51:00.000+01:00

Tijdens een redelijk zonnige zondag 25 maart jl. werd er geklommen in het massief van Beez. Jan, Henri en Bert vormden een touwgroep. De instap van La Liedekerke (zie foto) vormde een probleem door de lichte overhang. Na 5 pogingen elk was bij Jan en Henri de kracht uit de armen (en vingers). Bert klom deze route voor tot aan het 1e relais. Bij het naklimmen lukte het hen de instap helaas ook niet. Pilsje voor Bert !

FOTO:
Jan bij de instap van La Liedekerke, gezekerd door Henri

Klimmen in Les Awirs

2007-03-08T20:18:00.000+01:00

Op een mooie doordeweekse dag gingen Bert en Dirk naar Awirs om daar te klimmen in de voormalige carriere (steengroeve). Het gebied is door het Belgian Rebolting Team in België behaakt en ingericht voor klimmers.
Het werd een aangename dag met veel zon, maar ook spannend als gevolg van de moeilijkheidsgraad van de beklommen routes.
Het plaatklimmen vergt een speciale techniek: op wrijving op de voeten naar boven terwijl er voor de handen weinig grip is. Dat alles geeft een luchtig gevoel.
Maar: een 4 voorgeklommen en een 5a getopt is een mooi resultaat.

Klimmen in Mozet

2007-02-20T18:58:00.000+01:00

Op 19 februari 2007, terwijl Limburg carnaval viert, gaan we met zijn drieën klimmen in Mozet. Dit massief, dat beheerd wordt door de VBSF, hadden we nooit eerder bezocht, onze klimpartner Dirk wel en wees ons de weg in dit leuke gebied. Het weer was ons gunstig gezind, zelfs de zon brak door, zodat het een mooie klimdag werd.
Voor meer foto's zie onze site 'Homepage (vervolg)..enz, vermeld onder 'link naar ...'.

FOT:
ik ben bijna boven in de route 'Enzian'

Hoe verloopt de voorbereiding op het nieuwe klim- en outdoorseizoen?

2007-01-21T15:12:00.000+01:00

Rondvragend bij klimmers en alpinisten kom je tot de conclusie dat iedereen aan duursport doet, de een op de fiets en de andere al hardlopend.
Op 21 januari stond de 10,5 km Annendaalloop te Posterholt op mijn programma. Na een lange tijd zonder wedstrijden te hebben gelopen, -in 1999 liep ik als laatste wedstrijd de halve marathon van Eindhoven-, heb ik mezelf weer eens een startnummer op mijn borst gespeld.
“s Morgens waren er rukwinden tot 60 km/uur, helaas geen goede omstandigheden. Maar toen de wedstrijd om 11:00 uur startte waaide er alleen nog maar een flinke wind.
Het moest dus een tactische loop worden. Vanaf het begin moest tegen de wind worden geworsteld. Op het verste punt van het parcours kreeg je de wind weer in de rug, zodat er gelegenheid genoeg was om je te forceren. Mijn idee was om in het begin in een groepje te blijven en energie te sparen, en, met de wind in de rug, weer niet te snel lopen om de motor niet op te blazen. Ik moet zeggen dat deze tactiek me goed gelukt is.
Bij het 3 km-punt stond er 13:10 min op mijn klok: ‘Te snel’ dacht ik. Maar ik bleef in de groep goed meelopen, en af en toe even op kop meewerken. Steeds meer lopers vielen af. Bij ongeveer 6 km lopen ging de harde wind in je voordeel waaien. Het groepje werd steeds kleiner en bij het 9 km-punt kon ik nog versnellen om het groepje definitief achter me te laten. Mijn eindtijd op 10,5 km was 47:41 min. Een 45e plaats in de eindrangschikking.

Natuurlijk geen toptijd, ik heb ooit 10 minuten sneller gelopen, dat was in betere tijden.
Maar gezien de omstandigheden en mijn trainingstoestand ben ik er toch maar trots op.

Op de foto loop ik iets verscholen, links van het midden achter de meneer in het grijze vest.

Cursus Touwtechniek & Bergredding

2007-01-16T18:54:00.000+01:00

De NKBV-regio Oost-Brabant (Eindhoven) organiseerde deze cursus in het weekend van 13 en 14 januari jl. in het rotsmassief van Dave (B).

Na indeling van de touwgroepen gingen we met onze instructeur mee naar de denkbeeldige gletsjer bovenop het massief.
Gestart met inbinden aan het touw werd uiteindelijk geoefend in ‘spaltenbergung’ ofwel een slachtoffer uit de gletsjerspleet bergen. Seilrolle en Express-flaschenmzug werden druk geoefend. In de middag werden deze technieken in de rotsen herhaald.
Na een obernachting in de Chaveehut werd er op de tweede dag onder een lekker zonnetje wederom begonnen ‘op de gletsjer’, dit keer met stopwatch erbij om te kijken hoe onder druk de touwtechnieken werden beheerst.
Op verzoek werd ook een redding van een voorklimmer, gevallen in een traverse, geoefend. Op zich was het principe van redding duidelijk, alleen de uitvoering met bijkomende complicerende factoren zorgde wederom voor de nodige stress. Maar dit hoort bij zo’n weekend waar het leeraspect voorop staat.

Klimmen in de hal van Rocca te Gulpen

2007-01-02T20:08:00.000+01:00

Om het jaar maar meteen goed te beginnen zijn we op 2 januari 2007 met vrienden gaan klimmen in de hal van ROCCA Sport & Adventure in Gulpen. Het leuke aan deze hal is dat deze drie-dimensionale klimstructuren heeft. De wanden lijken daarom op echte rots en zijn dus qua klimstijl veel leuker dan het klimmen op een vlakke achterwand.

Langere tijd hadden we met ons zevenen de hal voor ons alleen.

Een lekker ontspannen begin van het nieuwe jaar. Voor meer foto's kijk naar http://www.mijnalbum.nl/Album=3QC63VGO

Bezoek aan Snowworld te Landgraaf 28-12-2006

2006-12-28T17:30:00.000+01:00

Onze zoon Gijs ging met een vriend snowboarden. We waren niet de enige die op dat idee waren gekomen....lekker druk.
Wij maakten gebruik van deze situatie om nog even onze bergsportuitrusting uit te breiden door een bezoekje aan Decathlon.

Laatste klimactiviteit 23-12-2006: Rochers de Corphalie nabij Huy

2006-12-26T21:00:00.000+01:00

Klik op de link hier op de linkse zijde van deze blogsite: "Homepage (Vervolg)Fam. Van den Beucken". Hier zie je een video en welke routes we klommen op 23 december 2006.

Waarom bergsport ?

2006-12-26T20:41:00.000+01:00

Waarom doet iemand aan bergsport ?
Wat trekt je hier zo in aan ?
Is het:
- de ruigte van het landschap,
- de vergezichten,
- de natuur daar boven,
- het verrassende van het landschap,
- het spannende, de voldoening na een dag bergop zwoegen,
- de sfeer in de berghut,
- het overwinnen van de angst om te vallen,
- de voldoening na het uitklimmen van een route in de rotsen,
- het verleggen van grenzen,
- het opzoeken van grenzen,
- het omgaan met het (klim-)materiaal ?

Wie kan dit aanvullen?
Wat is jouw motivatie?

Maar het besmet zijn door dit virus maakt ons niet ziek, integendeel.

Rotsklimmen en Bergsport

2006-12-26T20:22:00.000+01:00

Op deze blog beschrijf ik alle belevenissen op het gebied van rotsklimmen en bergsport.
Het doel is om ook anderen te informeren omtrent de mogelijkheden die deze sport kan bieden.
Behalve een beschrijving tref je ook foto's aan.
Waarom een blog?
Een tijd geleden ben ik door het virus besmet geraakt dat 'bergsport' heet.
Sindsdien wil ik zoveel mogelijk informatie inwinnen/raadplegen en met deze blog kan ik wellicht ook een bijdrage leveren aan het informeren van anderen............. die onder dit virus lijden.